Printeboek Fotografie , fotograaf, friesland, trouwen, huwelijk

← Terug
Frisse wind...       7 Mei 2015

Langs de friese kust genoot ik gisteren samen met mijn fotovriendjes Aad en Margreet van een stevige voorjaarswind,
prachtige bijbehorende luchten
en de eerlijke geur (lees: stank) van het wad.






Onze gezamelijke passie voor fotografie bracht ons 8 jaar geleden samen toen we deel namen aan dezelfde fotoreis naar Noorwegen, er volgden in de jaren daarna nog enkele prachtige fotoreizen naar IJsland, Schotland en het Bayerischer Wald.
Waar ik altijd op zoek ben naar die kleine macrowereld, gaan Aad en Margreet helemaal los in het grote landschap; ik vind dat zó knap, een landschapsfoto is veel meer dan 'snel even' op het knopje drukken. Hun prachtige beelden zijn te zien op http://www.denatuurfotograaf.nl en http://www.margreetvanvliet.nl.

Gisteren ontmoetten we elkaar vroeg in de ochtend bij restaurant Zurich. Onder het genot van een kop cappuccino kletsten we eerst heerlijk even bij, lagen we al snel weer in een deuk van het lachen en bespraken we in het kort even 'het programma' van de dag.
Aad wilde graag naar Wierum waar een wrak lag wat bij laag water mooi te fotograferen zou zijn.
(de foto's op Google laten trouwens zien dat Aad geen woord overdreven had).
Volgens Aad moest je daarvoor vanaf de kant eerst gewoon even 10 meter zien te overbruggen, waarna je vervolgens om het wrak heen kon lopen.

Aangekomen bij Wierum woei de harde wind ons bijna van de zeedijk. Tsjonge jonge, hoe was het mogelijk dat zelfs al die kleine lammetjes op hun pootjes konden blijven staan.
Er lag inderdaad een wrak, "maar Aad, hoe lang is volgens jou 10 meter....? Dit zijn toch écht enkele tienTALLEN meters meer hoor".
Margreet en ik bedankten voor de eer, echter Aad trok de stoute schoenen (lees: laarzen) aan en ging op pad, hoofdschuddend nagekeken door ons tweeën.
Terwijl Aad worstelend en glibberend onderweg was naar 'zijn' wrak, waren Margreet en ik eerst nog even aan het sfeer proeven.
Ineens hoorden we een harde gil en terwijl ik we omkeken zagen we nog net hoe Aad ten onder ging in het vieze slijk van de waddenzee.
Margreet en ik konden net voldoende tijd onze schaterlach onderdrukken om eerst te roepen: "alles goed Aad!!?" Toen daar gelukkig een positief antwoord op volgde hoefden we het niet langer in te houden, proesten we het uit en kwamen we vervolgens niet meer bij. Als een levend standbeeld en het hardst lachend van ons alle drie, zo kwam Aad even later weer terug op het droge. Voor de rest van de dag wisten we ons omringd door de (h)eerlijke stank van het waddenslijk smiley

Het mocht de pret niet drukken, met veel plezier vervolgden we onze tocht. Wat we interessant en mooi vonden fotografeerden we, zoals bijvoorbeeld het prachtige gele koolzaad tegen een hele donkere dreigende lucht.
En daar liet het verschil in fotograferen weer van zich spreken; waar Aad en Margreet de meest mooie landschapsfoto's konden maken, zocht ik het weer in het kleine.






Bij Laaksum bezochten we het kleinste haventje van Friesland, we deden Hindelopen aan en stonden even stil bij het monument bij Reaklif: "Hier woedde eens een felle strijd en hebben jullie ONS vervolgens bij Holland ingelijfd". Ha, ha als fries moest ik dat historische feit toch even noemen nietwaar?smiley





Waar we elkaar 's ochtends hadden ontmoet, daar namen we 's avonds afscheid.
Het was een stinkend (naar waddenslijk) leuke dag geweest en omdat we niet weer zolang wilden wachten hebben we meteen een nieuwe afspraak gemaakt.

Nu ik van een soort van sabbatical geniet is het ook veel gemakkelijker
om zo'n afspraak te maken.
Tijdens deze rustperiode neem ik geen werk aan, wat me tijd voor andere dingen geeft.
Gezin, familie, tuin, vrij fotograferen én sinds kort heb ik ook het tekenen en kalligraferen weer opgepakt.
Zo nu en dan zal ik wel eens een update van het één en ander plaatsen.

Voor nu wens ik jullie eerst allemaal een prachtig voorjaar
met een nog mooiere zomer daaropvolgend.


dag-dag,
Ina



 


tekening
voorjaarsgevoel
bloesem
voorjaar
zentangle